GİTTİN

SENDE GİTTİN,
OYSA GELDİĞİN GÜN GİDECEĞİNİ BİLİYORDUM
HAZIRDIM GİDİŞİNE
KAÇAK ZAMANLARI YAŞIYORDUK
ZAMAN BİTTİ VE SEN GİTTİN.
BENSE GİDİŞİNİN ERTESİ GÜNÜ
HAYATIMA KALDIĞIM YERDEN YENİDEN
BAŞLAYACAKTIM
BAŞLAYAMADIM...

Mesaj Sahibi: ibrahim Sakla eskiyen yaralarını kalbim Sakla yaralarını kalbim Şimdi eskiyen bir hayalden geldim Yine bir teselli istiyorum Nedir dünyada insan olmanın tesellisi? Çocukken oyunlar, büyürken hayaller Şimdi ne olabilir? Şimdi, çöl yerine bir kıyıda olmak vardı Güneşin aydınlığı güne düşmemiş,buğulu bir grilikte Kendimin bile fark edemediği göz yaşlarım. Sonra bir el,omzumda sıcacık, Gözlerimi kapadım,içimde cennet kokusu bir daha hiç açmasam Karların en yükseğindeki dağ evinde,altı basamaklı merdivensiz kapının önünde olmak... Arkamda bir hayali yakamoz,dolunay gibi yüz dönmek kente Güneşi batırmak en doğan haliyle Etraftaki manzara tüm cazibesiyle her yanımda, Bense denize hasret altı zamanda Yine ağlasam Bu kez en farkında olan halimle Yine bir el, bu kez soğuk, omzumda İçimi titreten... Bir sabah üşüyerek uyanmak,ama o sabah uyanan BEN olmak... Bence'ler anlamsızlaşınca beklemekten başka çare kalmıyor Tam da kiraz mevsimi geçip,elma mevsimi gelmişken Son bir baharın sarı yaprağı düşmeden yerde kaldı Geç kaldım,altıncı basamaktan mazgala düşeni tutmak için Sonbaharın ezgisi kaldı çıplak bir dudakta Açarım pencereleri altıncı derste,konu intihar Cevaplar biriktiririm içi boş ceplerime Dönüşüm olur, ne yazılacak bilinmez bir vakitte Yüreğimin yanık yaralarında kalan izlerde,uçsuz hayallerdeyim Sakla eskiyen yaralarını kalbim Sıfırlamaktayım hayatın tüm sayaçlarını Kendimi; altı duvarlı odalarında nefes savaşı veren herhangi bir boynu bükük sefil ilan ediyorum Ellerime iletkenlik komutunu veremedim henüz Zihnim kilitlendi Ah şu bedenim atış alanlığından çıksın gayri Elimde iken kokladığım gülleri Altıncı basamakta düşürdüm parlak yıldızdan denize Sahiller de kirlendi şimdi, dolunay dönüş seferinde Hayallerim çarpıp geri gelen bir damla denizin suyundadır Gökyüzündeki parlak yıldızlar her yere altı karış uzaklıktadır Erkekler ağlar mı bilmem ama,hayal ipinin bir ucu da elde olur çoğu zaman... Aşkı gülen resimlerle yaşardım eskiden Hayatın koyu şatı hayallerinden gelip geçiyorum Halbuki benim hiç gülen resmim olmamıştı Altıncı karesinde bıraktım işte elimdeki kamerayı Hayata hep erken atıldım O bana geç kaldı Hayallerim ise aşka kestirmeden kaçtı Bütün resimlerim altı delik bir sepette şimdi Çocukluk masallarımı dinliyorum,gece uyumak için penceresiz odamda Satın alıyorum hayalimi köşedeki esnaftan İlerisinden altı gümüş kurşun, altı paraya Rus ruleti oynuyorum tek başıma, altı patlar bir tabancayla Eskiyen yaralarını kalbim sakla Bir akasya okşuyor gözlerimi,geciken sabahlara koşarken kuşlar Koşuyor ve ıslanmadan geçiyorum sulardan Hayali aşklardan arta kalan, şehvetsiz bir hece aslında Islandı gözlerim yine gecenin al yalazında Hani hepsi hayaldi... Islak gözlerimle geçiyorum bu sefer Altı basamaklı bir kulenin kenarından İçi boş ceplerimde kül var artık Hayali bir aşktan arta kalan... Ey hayalim! Bilirim, dirilmek içindir ölümüm.. Kağıttan intihar kuleleri yapıyorum sonra,yine altı basamaklı İhanet ediyorum tekrardan en canlı hayalime Kendimi ele veriyorum en kestirme yola giderken Pus ve dumandan önce bu şehirde Geceleri göz kırpan ve isimler takılan hayali aşkları vardı duvarlarında.. Hani hepsi hayaldi Hani hepsini ben uydurmuştum Hadi saklanalım o zaman yara almadan ey kalbim... Korkakça yaklaşımlara konu oldu hayallerim Ama neden şimdi, neden bu kadar çok? Tek bildiğim Sen varken hayalimde Korkaklığa fırsat yok... Halbuki korkulacak bir şey yoktu ortada Her şey naylondandı, aksi seda yankısı gibi Ben ne kadar düzgün davrandımsa,hayallerim o kadar yamuldu Odam odalar içinde yoğruldu, pencereler kayboldu Altı duvarımı istiyorum sadece Altılıdan bir gümüş kurşun,bedenime saplandı saplanalı Garip bir seyyah oldum işte. Giydiğim birkaç beden büyük ceketimle Ve o ceketle şu caddede yürümenin verdiği zorluktan kaynaklandığı Elimde bir valiz Hangi hamala yüklesem altı delik heybemi Taşır mı tüm yükümü, altıdan bir eksilmiş gümüş kurşuna? Yeter mi bu kadarı? İçimdeki sıkıntıyı hiçbir hayal dağıtmıyor bugün Bıkmışım, acıkmışım, doymuşum, yeni bir hayale Sakla eskiyen yaralarını kalbim.. Şimdi yeni bir hayalden geldim.. Kendi bataklığından kaçan bir hayale tutunuyorum yine, en aydınlık yanlarından Çıkınca dolunay karanlık seferine, güneşten çıkan ışık da solduğunda Sonra belki yollara acı bir yağmurla birlikte yağarken kaldırımda Kalırım ben yine buralarda.. Dönmem Dönemem Sakla beni Sayıkla beni Benim hayalimde güzeldi...

BU KADAR KOLAYMIYDI ÇEKİP GİTMEK..DURMA O ZAMAN ŞİMDİ GİT...UNUTURUM SÖYLENEN SEVDA SÖZLERİNİ....UNUTURUM O AĞLATAN GÜLÜŞLERİNİ...UNUTURUM CENNETİ ANLATAN O GÜZEL GÖZLERİNİ.....
MADEM BU KADAR KOLAYDI GİTMEK....HADİ DURMA GİT....BEN CESUR DEĞİLİM SENİN KADAR...HALA İÇİM TİTRER ADINI DUYDUĞUMDA....SENİN İÇİN NEFES ALIRIM GÖRMEK UMUDU İÇİN YAŞARIM....BEN SEN GİTTİĞİMDE ÖLÜRÜM...O YÜZDEN BEN GİDEMEM... SEN DURMA GİT....


İÇİME AKITIP GÖZ YAŞIMI BURDA DURUP SEYREDECEM GİDİŞİNİ
TAŞ KESİLİR VÜCUDUM BİR HEYKEL GİBİ KIPIRTISIZ VE SAKİN
KAVGASIZ OLACAK FIRTINASIZ OLACAK GERÇEK FIRTINA İÇİMDE KOPACAK
AMA SEN BİLMEYECEKSİN VÜCUDUM İSYAN İÇİNDE KALBİM DURACAK
BELKİ ARKANDAN SESSİZ BAKICAM AMA SEN SENİ SEVİDİĞİMİ BİLMEYECEKSİN
YİNE BEN SALAĞI OYNICAM...AMA BİR GERÇEK VAR SEN BENDENDE SALAKSIN biraz espiri neden olmasın değilmi salak olmasa seven terk edilirmi
KENAN DİKER



ELMA
ben seni çok severdim sende elmayı
senin için çıkardım elma ağacına
düşerdim herzaman canım yanar ağlardım
sen gelirdin yanıma, bana sarılır ağlardın
acılarım dinerdi. o an gülerdim beni ağlatan acıya
ben seni severdim sende elmayı

şimdi büyüdüm hiç düşmeden çok rahat çıkıyorum artık
artık daha çok seviyorum elmayı, senin kadar çok
dalın en ucundaki ,en güzel elmaları topluyorum
geçmiş günlerde, ben gülerdim, beni ağlatan acıya
sen yoksun şimdi acı gülüyor ben ağlıyorum
ben seni severdim sen elmayı
KENAN DİKER

çok güzel değiller ama çalıntı değil

yorulmuş elleri sevdanın.
yorulmuş gözbebekleri bakmaktan gidenin ardından.
gizlenmiş nasırlı ellere
ve yansımış gülümsemelere sevdalıların.
sözler anlamlarını yitirip çıldıracak
benim olup senin olmayan sevdaya

balkondakiler

balkonlardakiler.
hep yukarıdan gördüler,
gördükleri kolaydı
ve küçüktü kendilerinden.
ağaç gövdesiz,
çiçek gölgesiz,
ve yıldızlara yakın
topraksızdı kökleri.
rüzgarlı akşamüstüleri
dağılırdı kızıl güvercinler gibi
bir tutam kokulu
sarı başak tarlalardan uzak düşleri;
sevdiler!
kar tanesi duygularla
alev alev yandılar.
avaz avaz çağırışları;
gülleri kızardı.
utançtan uzak düşleri,
kızardı düşlerden.
gelinin duvağındaki pul
döküldü
kırılgan sevdalara.

ve balkondan
birkaç damla yaş;
-yok oldu yere kavuşmadan


                         







ne düşündüğümü bilmiyorum
ama idam ağacındayım

ayaklarımın altında titrek tabure
sıkmalara hevesli urgan boynumda
;bu kadar kısa
hayat; diyor bir ses
;ya!... sen ne sandın?
har vurup harman savururdun;

öyle şeylerle doldurdular ki
anları
dört işlem yetmedi çözmelere
koşuşturmalara kapılıp
arkasına basarak
eskittiğimiz
papuçlarda
sordu; nereye bu koşuşturma!
ezip geçtik işte.

hangi aralıkta boş bulup
düşündük;
ve şimdi idam ağacında ölümlü
bilmiyorum











               
               






bayır mahallede ezilmiş bir sigara izmaritiydi çocukluğu

yaşanası şeyler vardır dilinizin ucunda
çocukluk anılarına takılı kalmış
gökkuşağı gülüşler..
bir bisikletin üzerinde yokuş aşağı
uçarken
dibine vurduğunuz kaldırım taşları
bir oyundan ibaretti acımazdı canınız
kanamazdı..
oyundu o zaman ölümler bile
ağınıza düşen anılar
tek tek çekilirken sandala
gümüş balıkları kolkola kıyılarda
ışıltısı vurur gözlerinize
-gözleriniz kahverengiden döner
biraz yeşil,biraz mavi-
yüreğiniz coşkulu
yanaklarınız gonca gül gibi
sayfa sayfa yazarsınız
- kıyılardan uzak çocukluğunuzu- kumsala
hayallerinizden kuleler
özlemlerinizle nabız yüklenir
hayat bulur sesinizle
farkına varamazsınız
5-15;li yaşların sırtında götürdüğünüz ömür
sonbahara yaklaşmıştır
hala
kendini yaşayamamış
-anlaşılmamış,unutulmuş yada okunmamış-
bir kitap gibi
ve
bekler durursunuz size uzanacak bir eli
hesabını bozar bozar ,yaptırır zaman
formül elinizde olsa da
işlem yanlış çıkar
iş çığırından çıkar
ve içinden çıkamazsınız.





aynı yalnız kıyılardan bir karanfil uzatıyorum

söylenmemiş şiirini gönderiyorum
yazılmamış mektuplarda.
dünden, bu günden, yarınından sığındığın
yüzüstü uykuna
hayalimi bırakıyorum
bu gece ikilerde akrep
ve ben oğlak burcunda
ne olacağını bilmediğim bir güne...
;seninle;
      başlıyorum

          


                                        





































Şiir çıplak


Albatrosların saldırısına uğradı mısralar
Ne çabuk unutuldu martılar
Günümüz sevdaları böyle
Moda olsun diye
Uyduruyor şairler işi kitabına
Albatroslarda yakışıyor şiire
Martılarda
Hatta kargalar bile

Ya
Aşk
Yoksa

Kelime avına çıkmış şairim
Budadı,
Biraz ordan, biraz burdan
Duygu ?
-gitti.
Şiir çıplak





                     Nursen ÖZDOĞAN KURBAN


















derin ve mavi


gözlerime bak
derin ve mavi
nereden gelir, nereye gider bu gemi
hangi yolun yolcusuyuz?
ne işimiz var bu gemide bizim?

dinle beni.
okuduğun bakışlarımdan anlamalısın
tutmalısın düşmekte olan yüreğimi
yerler çamur
yerler kanlı
ben beyazım, karalatma beni

konuş , hangi uzaktan konuşursan
kabulüm
yalnızlığımı sustur
yaralarımı yama kelimelerinle
gel, beraber oluşturalım
kelimelerin halayını
el ele, omuz omuza şenlensin hüznüm.

ellerimi tut.
ısıt güvensiz yanımı
düşerim , kanlı ve çamurlu tuzaklara
beni bırakma
yorgunum sonbahar gibi
dökülürüm bir gece yoluna
kapılıp yaşam savaşına
çiğnetme beni
çiğneme



Nursen ÖZDOĞAN KURBAN











boş çerçeve

boşaldı çerçeve
fotoğrafın yok artık
yerinde yeller esiyor,
hava gittikçe soğuk

çekirdeğine döndü özüm
biraz yılgın, ürkek biraz
aynada yüzüm dona kaldı
saatlerde akrep;

teşhisin ne, söyle doktor
neden durdu duracak yürek
yolun yarısı da olmadan
dindi rüzgar, kırıldı kürek

çekip gitmeli ruh,rüzgarın ardısıra
kanı çekilmiş beden neye gerek
gitmeli yorgun yüreğin; yeter!; demeden
akan yaş, sallanan el, yakaran dil
;.
yorgunsan ve
boşsa çerçeven

               


                         












bahriyeli

mektup arkadaşlığıydı aşka dönüştü
;dostlukla; sınırlandırılmış iki mahkum oldular zamanla
biri liseli kız
diğeri yakışıklı bahriyeli
mavisiyle deniz
beyazıyla martı şahitti
el değmemiş anılara
ulaşılması zor karakışlar sundu hayat
bahar dallarına

mantık girdi araya
evlendi bahriyeli
ceza bedeli bir kadınla
yas tuttu gömülen sevda

solmayacak bekleyiş yeşertti zaman
ihanetinden utanarak
liseli kız açıldı okyanus ötesi kıyılara
kaçtıkça yakalandı
yakalandıkça mahkum.

tükendi mektuplar
silindi izler
yalnızlaşan yarınlarda da birleşemediler.
kirli beyaz
martıya dönüştü bahriyeli
ve martı aşığı bir kadına



Nursen ÖZDOĞAN KURBAN
























Bakire Kar



Koskoca bir mazi geçiyor
yorgun bakışlarımla
bakire karların üzerinden
Nerde on sekiz yaşlarımın
sıcaklığı ki
erisin kar
Diri ve davetkar vücudunu sergilerken
yüzümdeki çizgilerin hikayesini
merak bile etmez
Ben de merak etmemiştim
annemin ninnilerindeki
acı dolu namenin
nasıl dokunduğunu
Hiçbir kar tanesi
diğerine çarpmıyor
düşerken
Altalta, üst üste
koyun koyuna kardeşçe
Geçici bir heves uğruna da olsa
neredeyse her santimetrekarede
eşit, aynı renk ve sayıda
Bakire kar
işte gün ağarmakta
vakti geldi kadınlığının
insan adımlarıyla.